یک. فخ فخ کنان بیدار که می شوم نارنگیِ از دیشب کنارم کنار پوست موز و پرتقال، و لیموشیرینِ دست نخورده مانده را پوست می کنم؛ تا قرص ساعت هفت صبحم را ببرد پایین. پوستش را هم میگیرم دستم تا همراه نگاه کردن به برفی که روی خرمالو ها نشسته بو کنم و بعد هم که، به به چه صبح دل انگیزی و چه خوب، دیشب بینوایان را شروع کردم و بیفور سانرایز دیدم و چقدر هم که همه چیز رمانتیک شده و از این دست ترهات که با اولین سعی در استشمام، عندماغم را- پوزش البته- از اعلی العلیین وجودم میبلعم تا با آخرین بازمانده نارنگی برود پایین دشنه شود به جگر ویروس و باکتری ها. دو. بهترم و اینبار نارنگی را میگذارم کنار سیبی که نمی دانم قرار بود به که برسد و نرسید. قرصم را نخوردم فکر کنم؛ و زود تر از همیشه راهی میشوم که به حافظ برسم. یک رباعی هم اتفاقا توی راه گفتم. پنجره های بسته بی آر تی را هم به متروی دل و نفس گیر تهران ترجیح میدهم. بعدِ حافظ اندیشه را میپیچم که بروم سینما، نفس. خوب بود اما خوبتر اینکه فیلم همراه دبستان دخترانه کنار سینما تمام میشود و دوباره به به! این اول و دوم دبستانی ها و آن بهارِ نفس و چه جالب دختر برادر ا

بازتاب سکوت دریاها پرتوی از عروج رویاها تو به تو رازی از جنون لبریز پا به پای تمام لیلاها آسمان را نظاره باید کرد تا سحر...تا به گاه فرداها... کشف راز نگاه او از دور با به اما،اگر؛ به آیا ها... سر به سجاده ی نگاهت ماند پاک تر معبد معماها.. رو به تو...ذره ای سکوتم من ای تو زیبا ترینِ نجواها.. دست از پا خطا نباید کرد دست ما و نخیل خرماها...؟!